Lyrics

Seguimos cunha nova entrega de cancións traducidas...

Lou Reed: Dirty Boulevard. Album: New York (1989)
Dirty Boulevard

Pedro lives out of the Wilshire Hotel.
He looks out of the window without a glass.
The walls are made of cardboard,
newspapers on his feet.
And his father beats 'im
'cause he's too tired to beg.
He's got nine brothers and sisters,
they're brought up on their knees.
It's hard to run
when a coat hanger hits you on the thighs.
Pedro dreams of being older
and killin' the old man
but that's a slim chance.

He's going to the boulevard.
He's going under -on the dirty boulevard.
He's going out -to the dirty boulevard.
He's going down -to the dirty boulevard.

This room costs two thousand dollars a month,
you can believe it, man, it's true.
Somewhere a landlord is laughin'
'till he wets his pants.
No one dreams of being a doctor, a lawyer,
o' anything,
they dream a' dealing on the dirty boulevard
Give me your hungry,
your tired, your poor
-I'll piss on 'em

-that's what the statue of bigotry says.
Your poor huddled masses,
let's club 'em to death,
and get it over with,
so they don't come out on the boulevard.


Get 'em out -on the dirty boulevard.
Going out -to the dirty boulevard.
They're going down -on the dirty boulevard.
-Going out.

Outside it's a bright night,
there's an opera at Lincoln Center.
Movie stars arrive by limousine.
The klieg lights
shoot up over the skyline of Manhattan,
but the lights are out
on the mean streets.
A small kid stands by the Lincoln tunnel,
he's selling plastic roses for a buck.
The traffic's backed up to 39 St.
The TV whores are callin' the cops out
for a suck.
And back to Wilshire Pedro sits there
dreaming,
He's found a book on magic
in a garbage can.
He looks at the pictures and stares
at the cracked ceiling.
At the count of three, he says,
I hope I can disappear

and fly, fly away from this dirty boulevard.
I want to fly-ee-i from the dirty boulevard.
I want to fly from the dirty boulevard.
I want to fly, fly, fly, fly!
I want to fly away.
I want to fly.
Fly, fly awa-ee-ay
...
Bulervar sucio

Pedro vive á beira do Hotel Wilshire.
Mira afóra pola fiestra sen cristal.
As paredes están feitas de cartón,
periódicos sobre os seus pés.
E o seu pai bate nel,
porque vai canso de máis para suplicar.
Tén nove irmáns e irmás,
medran postos de xeonllos.
É difícil correr
cando unha percha che peta nas coxas.
Pedro soña con ser maior
e matar ó vello,
pero esa é unha posibilidade remota.

El vai ó bulevar suxo.
Cae no bulevar suxo.
Sae ó bulevar suxo.
Baixa ó bulevar suxo.

Esta habitación custa dous mil dólares ó mes,
podes crelo, meu, é certo.
Nalgures un caseiro está rindo
ata que molla os calzóns.
Ninguén soña con ser médico, avogado,
ou nada,
Soñan con traficar no bulevar suxo.
Dádeme os vosos famentos,
os vosos cansos, os vosos pobres
mexarei por eles

iso é o que di a estatua da intolerancia
As vosas multitudes amoreadas de pobres,
batamos neles ata que morran
e acabemos dunha vez
e así non sairán ó bulevar.


Sacalos ó bulevar suxo.
Saindo ó bulevar suxo.
Eles están baixando ó bulevar suxo.
Saindo.

Afóra a noite é brillante,
hai unha ópera no Lincoln Center
As estrelas do cine chegan en limusinas.
As luces de klieg
dispáranse sobre a liña do ceo de Manhattan
pero as luces están apagadas
nas rúas miserables.
Hai un rapaz pequeno á beira do túnel Lincoln
vendendo rosas de plástico por vinte pesos.
O tráfico está bloqueado ata a rúa 39.
As putas da tele ofrecénlles ós polis
unha mamada.
E de volta a Wilshire Pedro senta alí,
soñando.
Vén de atopar un libro de maxia
nun contenedor do lixo.
Olla os debuxos
e mira para o teito escachado.
Á de tres, di el,
oxalá desapareza

e voe, voe alén deste bulevar suxo.
Quero marchar voando do bulevar suxo.
Quero marchar voando do bulevar suxo.
Quero voar, voar, voar, voar!
Quero marchar voando.
Quero voar.
Voar, marchar voando
...


Trascripición e traducción: Kike Benlloch Castiñeira

Noticias


Comentario Político e de Sociedade

A empacadora

Chámome Miguel e escribo dende un pequeno pobo chamado San Adrián de Cobres, situado no concello de Vilaboa que non debe chegar ós cinco mil habitantes, na provincia de Pontevedra.

O caso é que, dende fai xa varias semanas, o meu concello é o blanco de moitas miradas, opinións e intereses políticos e económicos nos que o medio ambente, por desgracia, xoga un papel de primeira orde.

Explicome:

A Xunta de Galicia, dende hai un par de anos, puxo en marcha o que deron en chamar o Plan Sogama que, en resumidas contas, non é máis que unha empresa, participada pola Xunta e Unión Fenosa, esta última monopoliza o suministro de enerxía eléctrica en, prácticamente, toda a comunidade autónoma.

Esta empresa, Sogama, pretende INCINERAR indiscriminadamente tódolos resíduos que os galegos e galegas produzamos, para xerar enerxía eléctrica que nos imos a consumir e a pagar, por suposto. Pero tamén pagaremos unha sobretaxa sobre a recollida do lixo. Co que Sogama ten os cartos para montarse a infraestructura e a materia prima para manter funcionando unha incineradora.

A todo isto hai que dicir cos municipios que se adhiran ó Plan Sogama COMPROMETENSE a entregarlles unha cantidade mínima de lixo ó ano. Con isto, lonxe de achegarnos a unha calidade de vida, equilibrando o consumo cunha progresiva disminución de resíduos, o que se fomenta é o consumismo PURO E DURO.

Ademáis o concello deberá pagar (ahí vai o aumento de impostos) a Sogama as taxas correspondentes pola utilización dos seus servicios.

Como se pode ver a Administración pública galega non contempla, nin por asomo, a reciclaxe. Disto, ó parecer, débense encargar as entidades locais ou outras Administracións alleas á Xunta.

Retomando o dito ó comezo sobre o meu municipio: Aquí pretenden recolocarnos, pois xa está funcionando en Vigo, unha empacadora de basuras, como notros concellos, na cal converxerán os resíduos de diversas localidades pontevedresas. Vamos que van a por o lixo a facer turismo.

Perdoade polo chiste pero é que, a estas alturas, xa estou, tanto eu coma os demáis veciños, un pouco queimado do asunto, pois vemos que, por diñeiro e intereses políticos, hai persoas que arriscan o seu futuro e o dos seus fillos tomando decisións en plan dictador.

Pero non me quero extender máis. Si queredes saber cómo andan as cousas por aquí, podedes informarvos sobre as movilizacións veciñais e, si cabe, colaborar como podades, na páxina web: http://www.arrakis.es/~mlpatri/empacadora

Gracias e ata logo.

Miguel López Patricio


E.Z.L.N. O porqué da loita

Cando o río medra é porque chove desde hai moito na montaña.
(dicho maya)

¿Que é o EZLN?

O Ejército Zapatista de Liberación Nacional. Un movimento armado que reclama a democracia real para México e mailos dereitos dos indíxenas.

¿Quien son os zapatistas?

Principalmente, xentes indíxenas da rexión Lacandona de Chiapas no México limítrofe con Guatemala, aínda que a influencia do EZLN e o ámbito das súas reclamacións é todo México.

¿Cal é o poder militar dos zapatistas?

O EZLN moviliza cerca de doce mil homes e mulleres, dos cales cerca de dous mil cincocentos están ben armados.

¿Cal é o obxectivo do EZLN?

Desaparecer. En palabras dos seus líderes, o EZLN ten uns obxectivos políticos moi claros que non son en absoluto perpetuarse como movimento armado. Son as once demandas dos zapatistas: traballo, terra, refuxio, alimentos, saúde, educación, autonomía, liberdade, democracia, xustiza e paz. Estas palabras postas nas súas bocas recuperan o brillo que poden ter perdido nas sociedades acomodadas do occidente capitalista.

¿Por que se fan chamar zapatistas?

O EZLN bautizouse en honor ó lider revolucionario y xefe do movimento agrarista Emiliano Zapata (1883-1919), quen liderou as tropas sureñas durante a revolución mexicana baixo o manto do ideal terra e liberdade.

¿Cal é a ideoloxía do EZLN? ¿Son marxistas?

Os zapatistas foron definidos como un exército posmoderno porque rexeitan calquera ideoloxía ou teoría totalitarista ou absolutista. Nos escritos do seu lider o Subcomandante Marcos hai elementos de Marx, Gramsci, Foucault e outros. Aínda que o EZLN xorde como un movimento da esquerda liberdaria, eles simplemente defínense como indíxenas e zapatistas.

¿Quen manda no EZLN?

A maioría das decisións tómaas o Comité Clandestino Revolucionario Indígena (CCRI). A máis alta autoridade militar é o subcomandante Marcos.

¿Quen é o Subcomandante Marcos?

É o enigmático líder e portavoz do EZLN, cunha imaxe que cruzou o mundo, enfundado no seu pasamontañas e fumando da súa pipa. Marcos non é indíxena e polo tanto non forma parte do CCRI. É un brillante pensador e ideólogo e caracterízase pola calidade dos seus textos, a súa absoluta humildade respecto da causa que o move e o seu gran sentido do humor.

¿Cal é a identidade secreta de Marcos?

O goberno mexicano parece terse preocupado máis por este asunto que por solucionar os graves problemas dos miles de chiapanecos, organizando un espectáculo circense para anunciar que Marcos é en realidade un tal Rafael Sebastián Guillén Vicente. Pero a cuestión é que os rumores que sitúan a Marcos como un xoven urbano de amplios estudios non teñen ningún interese. Fora quen fora Marcos hai dez anos, o seu compromiso e a súa loita fixeron del o único home que se oculta baixo a máscara: o subcomandante Marcos, líder das forzas insurxentes do Ejército Zapatista de Liberación Nacional.

Subcomandante Marcos: Reflexións de viva voz.

  • Son... este... moi humanos e... y oxalá se poidesen manter así. Oxalá fosen menos tempo soldados e máis tempo seres humanos.

  • É bo para este exército proporse como a súa meta máis alta desaparecer. E o feito de que o entendamos nós, e de que así nos asumamos, que esteamos aquí un tempo e que no mellor dos casos esta arma e esta capucha xa non van ser necesarios, é diferente a formar un exército cun obxectivo de manterse no poder.

  • Tampouco son a imaxe que nos daban os sesentas e os setentas do guerrilleiro; o superhome que resiste todo, que nunca se queixa, que non ten ninguna debilidade... non. É xente que é un desmadre; somos xente que somos un desmadre. Con moitos erros, con moits defeutos, con subas y baixadas como calquera ser humano. A única diferencia é que temos un pasamontañas e estamos dispostos a morrer polo que cremos. Ésa é a única diferencia co resto, de calquera xente. E eu quero que tamén vexan iso, que non o idealicen, porque se non non o van entender. Non son mellores que calquera pero tampouco son peores. E así, o que quixemos presentar, non poden falalo a maioría deles. Algúns, a mayoría, por mágoa, dígoche, por este manexo do idioma, e outros porque non lles toca aínda. Aínda quere dicir que Marcos ten os días contados, que a outro lle ten que tocar. E eu o que estou tratando de facer é iso, que a través desas letras empecen ver a este exército coma o que é: coma un absurdo. Porque é un absurdo, todo isto é un absurdo.

  • O zapatismo ven demostrar que é posible iso, rebelarse; e que paga a pena. Que é o que estaba en cuestión, fíxate. Descubrimos... non pensabamos que a xente estivera tan cínica. Non pensabamos encontrarnos unha esquerda tan cínica neste país. Dicir que, bo, pois xa se perdeu todo e agora ¿queda alguén? a ver qué barquiña agarra.

  • Os nosos primeiros contactos foron cunha esquerda, unha xente que nós víramos hai dez anos moi radical, moi revolucionaria, moi comprometida; e hoxe estaban de confesos do liberalismo. E para nós foi moi duro. Non entendemos qué pasara. Non entendemos aínda qué foi o que pasou neses dez anos. A gente que debía estar máis clara sobre o seu pensamento, que había que loitar e que pagaba a pena loitar, claudicaron. E a xente que non tiña absolutamente nada que gañar estiveron dispostos a loitar, o que nós chamamos sociedade civil.

  • Nós estabamos procurando... nós, quero dicir o pasamontañas e o home que está detrás do pasamontañas, a resposta a unha situación incongruente, absurda, anacrónica... cómo era posible que houbesa tanto nas máns de tan poucos e tan pouco nas máns de tantos.


    Kike Benlloch Castiñeira