Singles recomendados da tempada:
- "Burden in my Hand" - Soundgarden
- "Stupid Girl" - Garbage
- "Aneurysm (Live)" - Nirvana
- "A comer a casa" - Los Del-Tonos
Álbumes recomendados da tempada:
- "Down on the Upside" - Soundgarden
- "From the Muddy Banks of the Wishkah - Nirvana
- "New Adventures in Hi-fi" - R.E.M.
- "Chaos and Disorder" - Prince
- "Everything Must Go" - Manic Street Preachers
- "Three Snakes and One Charm" - The Black Crowes
Algo de música para redescubrir:
Álbum "Brand New
Bag" de The Mother Station:
- Álbum de 1994 desta banda de rock sureño (Tennessee), con moito
rhythm & blues e unha voz feminina apaixonada e desgarrada (unha das dúas rapazas do
grupo).
Críticas de tebeos da tempada
Hellboy - Los lobos de San
Augusto (Hellboy - The Wolves of Saint August, #) - Norma Editorial (Dark Horse
- Legend). Autores: Mike Mignola, James Sinclair
- Mignola ós lapises: ¡ben! Mignola ó guion: ¡oh, non!
Podería ser un resumo da impresión que lle asalta a un ó ler este tebeo. E se non a ten, quédalle como predisposición para outra vez. As ilustracións de Mignola, se ben non son prato para tódolos gustos, son dunha indubidable calidade e non defraudará ós seus seguidores. Sen embargo, aínda que se traballou documentalmente a historia (Mike, cunha sinceridade non adoitada nos guionistas, desvélano-las fontes do argumento nunha
nota final), esta historia aparecida orixinalmente no Dark Horse Presents (#88...91)
recopilada agora en España por Norma nunha edición que cae a anacos, déixanos cun E ¿iso é todo? cando rematamos de lela. O guion podía dar moito máis de si, podía exprimirse dando unha boa e longa historia con pés e cabeza (de lobo!), pero queda nunha excusa absurdamente xustificada para ilustrar unha loita de Hellboy sen ningún interese en si mesma.
Casdeiro
Críticas de películas da tempada:
Independence
Day, de Roland Emmerich.
Onte fomos ve-la pelicula do día da independencia. Démonos conta de certos
detalles, algún deles non precisamente detalle, xa que salta da pantalla: referímonos ó
patrioterismo ianki subido de tono.
Toda a pelicula pásana dicindo o bos que son e o inútiles que son os demais.
Aparte disto tan obvio comentamos por exemplo o ben que esquivan os cazas americanos os
disparos dos extraterrestres e ó final o mal que voan os bichos e o fácil que os
derruban usando os cañóns Vulcan dos cazas.
Vexamos: en primeiro lugar os raios disparados polos bichos sexan da natureza que sexan,
lasers, blasters ou calquera outro, son luz, ondas electromagnéticas e como tales a súa velocidade de propagación é a velocidade da luz, ou moi próxima. ¿Como pode un avión que só alcanza 2 ou 3 veces a velocidade do sonido esquivar un raio?, ¡se dende que disparan o raio ata que chega ó avión o tempo transcorrido non é dabondo nin para move-lo avión nin unha fracción de
milímetro! ¿É que os marcianos son tan listos como para viaxaren anos-luz pero tan parvos que non poden facer un sistema de puntería e disparan ó tolo?
O segundo, vemos cómo os cazas derruban naves espaciais a gusto cos cañóns e
mísiles, unhas naves capaces de saír da atmosfera terrestre vencendo a atracción
gravitacional da Terra como se nada e que por tanto teñen que ter unha velocidade de
desprazamento e unha aceleración enormes, moi moi superiores ás dos avións, por
moi americanos que sexan; polo tanto deberían de voar moito máis rápido cás
balas e mailos mísiles.
Cando os ET´s disparan o supercañón e o arrasan todo, a moza do rapaz bo
métese nun oco da vía do tren e milagrosamente sae sen un so rasguño
(¡deberíase ter cocido viva como pouco!) e ó saír vese en medio da
devastación dos edificios, coches e todo en xeral... ¡un par de palmeiras que non perderon nin o verde das follas, nin tan sequera están un pouco chamuscadas!
Nótanse bastantes puntos en común con outras películas xa clásicas,
como por exemplo cando o presidente americano quere destruí-lo superraio disparando un
mísil, veume á mente a imaxe de Luke Skywalker disparando o seu mísil para destruír a
Estrela da Morte; ou cando infectan con un virus informático a nave nodriza lembroume a Guerra dos Mundos cando se resfrían os extraterrestes por un
virus da Terra; e demais, que por falla de espacio pasamos de poñer.
Por certo évos curioso cómo entran no ordenador dos marcianos, sen código
de acceso nin login, sen coñeceren o protocolo de comunicacións... vamos, como se prendésemo-lo ordenador da nosa casa. Igual que entran na nave: sen se identificaren nin nada, como Pedro pola súa casa.
E, ¿pódese saber cómo aterran despois de que os alcanze a onda da bomba
atómica que deixan na nave gorda e caen á Terra? ...Porque a nave queda feita unha
merda pero a eles non se lles enruga nin o puro que fumaban, e non tiñan air-bag.
Poderiamos seguir pero por falla de espacio e tempo, como na tele, deixámolo
aquí. De tódalas maneiras a peli non está mal, é entretida, mellor sen tanto
americanismo barato, pero xa se sabe que os iankis son máis papistas có Papa. Os
efectos especiais son moi bos; iso si, a golpe de ordenador, sen posible
comparación cos de A Guerra das Galaxias que eran a man.
En fin, unha forma de pasar entretidos algo máis dun par de horas.
Luis Grijalba Merino
LA CANCIÓN DE CARLA
(CARLA'S SONG)
Director: Ken Loach. Intérpretes: Robert Carlyle, Oyanka Cabezas, Scott Glenn.
Trátase dunha nova película do famoso realizador británico na que volve utilizar temática e recursos doutra das súas películas de temática
bélica, Tierra y libertad. Por varios motivos faime lembrar aquela: tamén aquí se trata dunha guerra civil, tamén hai participación estranxeira,
tamén hai alguén que descobre a realidade dunha loita allea dende unha
posición cómoda nun país en paz (agora é Escocia), a película
divídese xeográficamente en dúas zonas (correspondentes á paz e maila guerra)... Ó final
acabas vendo que os bos da película son os de esquerdas, como ó fin e ó cabo
é en ámbolos dous casos (aínda que quizais non tan bos). Aquí os malos (a Contra
nicaragüense) non din nin unha palabra, pero xa bastante di a personaxe de Scott Glenn, ex-axente da CIA reconvertido á causa da paz. En ámbalas dúas películas aprendemos da
man do protagonista unha realidade de dor, heroísmo e fratricidio. E o estilo non cambia
moito: seguimos tendo longos e pesados planos nos que os protagonistas do conflicto falan
sobre o pasado, o presente ou o futuro da súa loita diante dos ouvidos abrumados do guiri,
con sobredoses de palabras apaixonadas que a bastante xente poden rebotarlles polo cru da súa
exposición cinematográfica.
Ata aquí os esquemas repetidos. Pero hai novos sabores nesta película,
como a parte de comedia romántica do principio, que contrasta coa dor que se
empeza a desbordar en canto o protagonista, George, empeza a derruba-los muros que
illan a fermosa Carla Delgado (convincente Oyanka Cabezas) do seu propio inferno
interior. Hai momentos de lograda intensidade poeticamente emotivos ó longo de todo o
filme, con elementos maxestuosos como a paisaxe de loch escocés ou sinxelos como a fotografía enrugada que recibe a Carla á súa volta ó mundo dos vivos.
E iso é en definitiva, unha vez máis, a nova película de Ken Loach: un escenario
de traxedia bélica no que se mergullan personaxes que aman e sofren, pero un
escenario que traspira mensaxes de liberdade e soños de revolución, ó contrario có
cine bélico tradicional onde adoitaba ser un mero marco argumental para unha
aventura, un romance ou un alegato propagandístico. E un dos medios polos que
nos chegan as mensaxes en torno ó conflicto é a música, que como se reflicte no
título, ten un especial significado nesta obra: Carlos Mejía Godoy e máis Silvio
Rodríguez levan o peso principal neste apartado.
Comentar para finalizar que, unha vez máis, debemos ver unha dobraxe ó castelán dunha
obra rodada en inglés e castelán, cos chirridos ilóxicos que iso produce nos diálogos dobrados. De todos modos, salvouse moi honrosamente esta dificultade
inevitable, sen chegar a facela invisible para o espectador.
En definitiva unha película emotiva e que da que pensar sobre o noso mundo: ¿alguén
pode pedir máis?
Casdeiro
Webs do mes