Despois do FestiMad de Móstoles estáse a preparar un novo macrofestival nun val dos pirineos ilerdenses. Velaquí téde-los datos:
Días 12, 13 e 14 de Xullo de 1996 (Escalarre - Valls D'Àneu - Pirineus - Lleida - Catalunya). Algúns dos artistas serán:
| David Bowie | día 12 | Suede | día 12 |
| Echobelly | día 12 | Moby | día 12 |
| The Shamen | día 12 | Doctor Calypso | día 12 |
| Dog Eat Dog | día 12 | Es Encantats | día 12 |
| Fun Lovin' Criminals | día 12 | Ja T'ho Diré | día 12 |
| Ktulu | día 12 | M-Clan | día 12 |
| Morcheeba | día 12 | Nightmares on Wax | día 12 |
| Sick Of It All | día 12 | Vancouvers | día 12 |
| Blur | día 13 | Iggy Pop | día 13 |
| Black Grape | día 13 | Underworld | día 13 |
| Albert Pla | día 13 | El Inquilino Comunista | día 13 |
| A Guy Called Gerald | día 13 | Afraid To Speak In Public | día 13 |
| Anestesia | día 13 | Black Cat Bones | día 13 |
| Doomsday | día 13 | Psilicon Flesh | día 13 |
| Recuerdos de Rita | día 13 | The Killer Barbies | día 13 |
| Tijuana No | día 13 | Umpah-pah | día 13 |
| Lou Reed | día 14 | Bad Religion | día 14 |
| Patti Smith | día 14 | Neneh Cherry | día 14 |
| Massive Attack | día 14 | Galliano | día 14 |
| Alius | día 14 | Aspid | día 14 |
| Chucho | día 14 | Doctor no | día 14 |
| Girls Against Boys | día 14 | Komando Moriles | día 14 |
| Moloko | día 14 | Ossdorp Posse | día 14 |
| Peanut Pie | día 14 | Penelope Trip | día 14 |
| Red Snapper | día 14 | ||
Vexámo-lo que di a organización:
Aínda que en España se teñen celebrado xa outros festivais multitudinarios, esta será a primeira ocasión na que se van reunir nun mesmo emprazamento -durante 3 días, lonxe de calquera gran cidade e nos seis escenarios do Festival- as máis diversas manifestacións culturais: estrelas musicais de primeira liña xunto a grupos alternativos e independentes e novos talentos, coñecidas compañías teatrais e circenses xunto a novas tendencias de teatro experimental, exhibicións tecnolóxicas da nova Aldea Global coexistindo con seculares tradicións do folklore do Pirineo.
¿O noso obxectivo? Que a programación se rexa na súa meirande parte por criterios artísticos e non comerciais e que, sen esquece-la súa principal protagonista, a música, Doctor Music Festival sexa un evento auténticamente aberto a tódalas manifestacións culturais contemporáneas, nunha atmosfera de tolerancia, civismo e respecto pola natureza.
Ben, pois alí estaremos para comprobalo. Para máis información chamade ó (93) 268 28 58.
Continuamos co meu arquivo de radio-barbaridades históricas. ¡¡Máis madeira!!
---Casdeiro
Unha e vinte da tarde nun semáforo dunha gran cidade. Luce o sol.
-"Oe ¿pódoche facer unhas preguntas?
Eh... Vale, pero despois cómprasme uns panos..."
Ernesto Noncheimporta viste roupa usada e mira de forma desconfiada. 34 anos, solteiro e pertencente a un emerxente gremio profesional: os vendedores nos semáforos de panos de papel. "Chámannos Klineiros" apúntame mentres aproveita a pausa para prender un pito.
-"¿Por qué te adicas a isto?
Joder pa´que vai ser, pa´comer.
-Pero ¿Non atopaches algo mellor?
Xa ves tío, eu antes curraba en peonadas co vello pero tivemos un mal rollo e pireime de casa. Logo un curro aquí, outro alí, en fin e agora aquí que non está tan mal.
- Ah ¿si?
Joder estás na rúa todo o puto día. Iso si, cando chove móllaste e cando fai calor fódeste, pero polo menos non estás enchironao todo o tempo. Hai moito fillo de puta por aí solto, pero tamén hai boa xente que che da unhas moedas. O horario ti o decides e pa'comer xa sacas.
- ¿Cántos panos vendes ó día?
Segundo o día.
-Máis ou menos.
Solo sacar dúas mil ou tres mil pelillas. Despois téslle que quitar o que se che vai en material.
- ¿Queres dicir en panos?
"Si, si iso." di mentres interroga cos ollos ós conductores amosándolles un par de paquetes. Oito ou dez automovilistas tornan a cabeza dun lado ó outro xusto ó sentir que os ollos de Ernesto coinciden cos seus. Regresa ó sémaforo.
-"¿Ónde vives?
En casa duns colegas.
- ¿Recibes algunha axuda?
Antes cobraba unha axuda do Concello pero había que responder a moitas preguntas..."
Afortunadamente para quen lles escribe o semáforo volve cambiar de cor e Ernesto reemprende o camiño que centos de veces fai ó día. O mesmo resultado.
-"¿Esperas encontrar algo mellor?
Eu qué sei tío. Gustaríame currar no que facía antes, de peón da construcción. O traballo era cabrón pero se ganan unhas pelas. Agora só me queda apechugar pa'lante. A cousa está moi mal...
- ¿Qué necesitas para sobrevivir un día?
Oe tío, a xente empeza a saír das oficinas e a min amontónaseme o curro. ¿Deixámolo para outro día?
- Que teñas sorte.
Vale tío."
Volvo a casa pensando que ó fin e ó cabo hai persoas que conservan a súa dignidade a pesar do seu traballo ou da pobreza.
Por certo, dous paquetes de panos de papel son soamente vinte duros. Eu conservarei os meus como recordo.
...Ou máis ben debería terse chamado o FestiColas! Porque mira que tivemos que facer colas... Cóntovos: un vai alí cos amigos a disfrutar do rock e máis do ambiente e ¿qué se encontra? Pois en primeiro lugar que os supostos 500 metros dende a estación ata o parque onde se celebraba a movida eran bastantes máis (varios Km ata a entrada definitiva), despois chegas alí e estáste ¡¡¡3 horas!!! facendo a primeira cola baixo un sol de xustiza, apretado contra miles de persoas puteadas coma ti (algúns foron previsores e xa levaban avituallamento). Despois, cando ás 15:00 horas, cando parecía que por fin entrabamos, resulta que non, que hai que ir por outra porta, ó cu do mundo, e unha vez chegas alí dinche que non quedan pulseiriñas de identificación para darnos. A xente xa pasaba de todo, e saltaba as reixas que rodeaban o parque para meterse dentro (a todo isto, xa nos perdéramos os primeiros grupos).
Despois de tanta desventura conseguimos entrar. Recorremos a maravillosa zona de acampada, instalámonos nunha pedreira en costa á beira dun río fedente cheo de escumas químicas, imos troca-lo diñeiro pola moeda oficial do festival (os "mads", apropiado nome para o tolos que nos volveron), e... ¡qué sorpresa! ¡OUTRA COLA!
En fin: que ás 12:00 estábamos onde se supoñía que debíamos estar para entrar, e gracias á brutal desorganización do FestiMad encontrámonos que por fin ás 5 e pico da tarde puidemos empezar a disfrutar del (aínda que estábamos dun gas como para disfrutar...).
¿É isto normal? ¿É isto "un festival alternativo"? ¿É isto organización, señores de creAcción e La Iguana?
Imos comentar o xogo de estratexia Warhammer. É un vídeo-xogo baseado no universo de Warhammer da empresa GAMES WORKSHOP, é un mundo de honor e guerra onde múltiples razas loitan polo seu dominio e maila supervivencia. É posible atopar desde curtidos guerreiros humanos ata feroces orkos, pasando por malignos skaven, tétricos non-mortos ou maxestuosos altos elfos ou ananos testarudos entre outros.
O xogo é unha adaptación exacta do xogo de mesa, coas súas mesmas reglas, pero evitando as botadas de dados que hai que realizar para decidir combates e eventos aleatorios que son realizados polo propio ordenador. E por suposto sustitúe ó opoñente humano co que non sempre podemos contar.
O xogo como tal está realizado de forma excepcional, se che gustan os xogos de estratexia aínda que non coñezas o universo Warhmmer é unha elección moi boa. Aínda que para disfrutar enteiramente del necesítase un Pentium con 16 Mb de RAM e unha tarxeta gráfica un pouco decente. Témolo probado cun 486 DX2 66MHz e 8 Mb RAM e resultou bastante lento, ata quitando as texturas e efectos de sonido, pero nun Pentium 100Mhz e 16 Mb RAM funcionaba espléndidamente. Iso si, para disfrutar do xogo é necesario ter Windows 95, xa que é un programa específico deste sistema operacional.
O desenvolvemento do xogo baséase en descubrir unha conspiración producida polos feiticeiros da malvada raza de ratas skaven que desencadenan o transcurso de toda a trama argumental. Que por suposto nós como guerreiros audaces temos que desbaratar ó mando dun exército mercenario, pequeno ó principio pero ó que iremos incorporando unidades.
Por riba de erros e acertos, por riba de calquera outra consideración, a pasada edición do Festimad supuxo algo tan importante como que por fin os grandes festivais cheguen a terras ibéricas, despois de tantos anos de incomprensible ausencia. Con todo o respecto polo resto de iniciativas deste tipo que se viñeron celebrando nos últimos anos (Espárrago, Benicassim, Pop festival), o deste Festimad foi quizás, problemente, o primeiro cartel equiparable en calidade e cantidade a (case) calquera outro festival de calquera parte do mundo; e iso é algo que hai que celebrar sen dúbida, sobre todo se, como se prevé, significa tan só o principio dunha gran explosión que non por tardía vai ser menos benvida. É certo que houbo aspectos negativos, como as catro!! horas que nos levou a moitos entrar o venres ó recinto, ou as interminables colas que se organizaron para case todo, pero qué pouco importante, qué pequeno parece todo iso ante a grandeza dun festival de rock. Durante un par de días é como se o mundo fose só iso: música, diversión, aire libre, mogollón de xente na túa mesma onda e más música; todo o demáis non existe.
Toda unha festa da xente xove na que só se respiraban bo rollo e boas vibracións por todas partes. O binomio xuventude-música volveu funcionar, dando de paso toda unha lección de actitude e comportamento, aínda que por suposto quen terían que oír non estarán escoitando...
Desde logo, hai moitos sobresalentes que poñer (as bandas, boa parte dos aspectos organizativos), pero o máis grande de todos eu daríallo á morea de almas que nos xuntamos alí para facer de todo aquilo algo tan grande e tan especial, unha experiencia para ser lembrada toda a vida.
En canto á organización, houbo un pouco de todo, como é prácticamente inevitable nun evento destas dimensións. Vaia por diante, iso si, o agradecemento de parte de tódolos que disfrutamos do festival a toda a xente que se mollou e que traballou para que aquilo saíse adiante; é doado criticar o que está mal, pero, para que algo saia mal, primeiro hai que facelo, e os que temos organizado cousas algunha vez, a maior ou menor escala, sabemos do difícil e, sobre todo, ingrato que pode chegar a ser, polo montón de paos que se reciben, moitas veces por parte de xente que non tén dereito a dalos. De tódolos xeitos, iso non implica que non haxa que sinalar os aspectos negativos, que sempre hai algún, sobre todo se a crítica é constructiva e se fai coa sana intención de mellorar no posible.
A entrada ó recinto foi probablemente o peor, seguido de cerca por unha zona de acampada moi pouco adecuada. Supoño que ámbalas dúas circunstancias foron motivadas por unha afluencia de público superior á esperada que desbordou as previsións e a capacidade da zona de acampada prevista. Persoalmente, tamén me decepcionaron un pouco os comentarios previos á celebración do festival sobre o lugar en cuestión, a tenor do que logo era en realidade: estábasenos a vender un paraíso terrenal cando non era para tanto, e se non que llelo digan a tódolos que tiveron (tivemos) que acampar xunta a un "río" que era unha auténtica cloaca, nunha zona prácticamente sen herba. En definitiva, o sitio non estaba mal para organizar un festival, pero non está ben crear falsas expectativas.
Todo isto, e algunhas cousas máis, como a falta de fontes (ata nas fontes había que facer cola) son realmente problemas que poden parecer moi grandes nun momento dado pero que se esquecen de contado cando empezas a ver concertos e te metes no festival; pero precisamente por iso hai un aspecto que non se esquece tan facilmente, porque afecta á propia percepción que se tén do asunto, como é a situación do segundo escenario, costa arriba; realmente incómodo, desluceu máis dunha actuación. Algo a correxir para o ano que ven.
Porque, iso si, todos estamos agardando xa unha próxima edición. Agora que empezamos non podemos parar. Mentres, e ó longo de todo o verán, haberá outros festivais, algún novo, outros potenciados con respecto ó seu pasado máis recente, e por iso debo acabar este comentario coa mesma reflexión coa que o principiaba: dádenos rock, dádenos música, nós poñeremos todo o demáis. Agora máis que nunca, e por se había algunha dúbida, sabemos que aquí tamén se pode facer, tan ben ou mellor que en ningún outro lugar.
Máis detalles para ilustrar o ambiente... Foi un festival para outros sentidos ca a vista e o ouvido: por exemplo o olfato, saturado do cheiro a hachís durante os dous días.
E unha orxía sensual os intres de baile na carpa dance, sobre todo co house minimalista e mailo trance (daba gusto ver tanto rockeiro bailando totalmente desinhibido e sen prexuizos). As performances ciber-sado-maso-industriais tamén contribuían ó clima e daban un repouso ós corpos. Rock industrial e proxección de vídeos psicóticos para amenizar as actuacións.
Un erro máis de organización que debemos sumar ós xa expostos foi a falla de sitios onde troca-lo diñeiro (só dous), onde había que tomalo con moita calma e a xente demostrou ser moi comprensiva.
Ademáis os WC e mailo río eran un cheirume continuo (podedes imaxina-lo resultado de misturarse estes cheiros cos vapores do cannabis...).
E finalmente compadecer a quen durmiron no camping, todo costas e máis area (¿ónde estaba esa magnífica natureza que debíamos ter coidado e non destragar?).
---Casdeiro
Acabábamos de chegar logo das desventuras que xa vos contamos. Estábamos sentados relaxándonos un pouquiño coa primeira cervexa na man, a uns cen metros do escenario Madrid Rock, onde os máis afortunados xa estaban disfrutando das primeiras actuacións.
E nós dende a distancia, oíndo o noso primeiro grupo. ¿Qué apreciamos? Pois un bo power-pop, sen derroches de orixinalidade pero cumprindo a súa función. Entretidos.
---Casdeiro
A estes si que nos acercamos a velos ó escenario Madrid Rock. E confirmámo-las nosas primeiras impresións sobre o grupo e o seu hip-hop e ragga lírico ata extremos sorprendentes. Facendo auténtico proselitismo do seu "Imperio Alfabético Sinfónico" entre a multitude congregada para escoitalos e corea-las súas consignas subidos ás parras (boa atalaia, si señor).
Rimas máis que ocorrentes: intelixentes. Referencias a personaxes superheroicas de comic-book... Unha auténtica sobredose de palabras que arrincaba aplausos espontáneos con algunhas das súas frases.
Pagan a pena se lles aguantas ó ritmo mental e musical.
---Casdeiro
Cañeiros como sempre non nos defraudaron. As súas táboas (nótanselles), os seus toques zeppelianos, o can de Josele e un meritorio "Madrileko Neguak" para disfrute dos que víñamos de terras euskaldunas a un Madrid primaveral.
Quizáis faltou algún tema clásico da banda pero nos fixeron subi-la adrenalina baixo o sol daquela serán rockeira.
Foto
---Casdeiro
Pasables. Pero un tanto brandos entre tanto rock (actuaron despois de Enemigos). A xente, sen embargo, pasouno ben bailando os seus himnos pop.
---Casdeiro
Unhas poucas ducias de almas diante de min e uns cantos miles máis detrás, todos dispostos a vivi-la experiencia Smashing Pumpkins. A maxia empezou mesmo antes que o propio concerto, en forma dunha introducción sobrecolledora que fixo aínda máis emocionantes se cabe eses momentos tan sublimes que preceden á saída dos músicos. Entrada que foi tranquila, mentres "Mellon Collie and the infinite sadness" sonaba de fondo, pero axiña empeza a descarga: os primeiros guitarrazos con "Where boys fear to tread", e a audiencia tolea. Billy está inmenso, dominante, coa súa cabeza recén rapada e o seu xa típico atuendo, que era o de moitos máis de nós aquela noite (I'm your lover, I'm your Zero...). Iha e D'arcy visten chaquetas de coiro; é que fai bastante frío. A Chamberlin case que nin o vexo desde aquí abaixo, agachado como está detrás do seu enorme kit.
A selección de temas foi bastante predecible, é dicir, a gusto da maioría: potencia, rabia e guitarrazos constantes, con algunha concesión á delicadeza dalgúns dos seus cortes máis pausados. Foron só 15 temas e é inevitable que algúns dos que cada un esperábamos se quedaran fora ("Here is no why", "Muzzle", "Rocket" ou "Rhinoceros" foron algúns dos que eu botei de menos), pero, en conxunto, a actuación respondeu ás expectativas razonables.
Repetidas veces fíxose alusión ó presunto mal ambiente que parece reinar entre os catro músicos nas súas actuacións ("... o grupo que toca como se se aborreceran os uns ós outros..."), así como (e quizás por causa de) o seu hastío por todo o que rodea o mundo do rock (¿ónde oín isto eu antes?). Ben, pois polo menos neste caso non foi así. Aparte de estaren impecablemente ben compenetrados (o concierto foi técnicamente case perfecto), víanse distendidos, dialogando entre eles e, en ocasións, co público. Quizás coun certo pouso de arrogancia gratuíta por parte de Billy (nada novo baixo o sol, unha vez máis), pero a este tío se lle perdoa todo iso, e moito máis se fixese falta; é un xenio, e o resto dos mortais necesitamos xenios coma el para sermos un pouquiño máis felices.
Ó concerto de novo. Principiou con potencia, cun sonido contundente, atronador. As dúas guitarras dan un xogo impresionante, e máis se unha delas se chama James Iha. Billy Corgan é a voz, é a presencia escénica, é o xenio compositivo; Iha é o creador duns sonidos alucinantes que reproduce con soltura en directo. Pero, por riba de todo, son Smashing Pumpkins; e sonan a Smashing Pumpkins, ou sexa, como ninguén máis neste planeta pode sonar.
Déixannos descansar cun par de temas suaves e volven golpear. Consignas imperecederas, cada un fixo súas aquelas coas que máis se identifica, tras de moitas horas de escoita dos seus discos. Agora témo-lo pracer de poder cuspilas dunha vez. Come along for the big fight to rock. Seguro. ...and god is empty, just like me. E máis guitarras. Xenial, iso que sona agora é "Today". Cántas veces soñando con este momento. "Thru the eyes of ruby" sona inmensa, emocionante. The night has come to hold us young. E, por supuesto: The world is a vampire. And despite of my rage I'm still just a rat in a cage.
Despois dunha hora xusta, despídense, pero nada neste mundo podía impedir que nos regalaran un pouco máis de gloria. "1979" e "x.y.u."
Foi soamente unha hora e vinte, pero eu tardarei bastantes máis en volver a este fodido mundo. Today (that day) is the greatest day I've ever known.
Gracias, tíos, desde hoxe vivo para volver vervos.
Foto.
Rarezas sonoras (arquivos comprimidos): "Fuck You I Won't Do What You Tell Me..." (¡Versión a capella de Rage Against The Machine!).
"Felís Navidá"
---Iñaki Díaz de Etura
Pode que no vaian cambia-la historia do rock (seguro que non), pero sería de idiotas non recoñecer o valor dunha banda como Terrorvision. Potentes e, sobre todo, moi divertidos. O seu directo é grande, gracias ós seus bos temas e, en boa parte, á enorme presencia escénica do seu cantante, un performer xenial, capaz de facer bailar ás pedras.
Dame igual que aquilo estivera cheo de quinceaneiras máis ou menos despistadas. Seguro que disfrutaron case tanto coma min da morea de boas vibracións que nos chegaron. Afortunadamente, non tódo-los ingleses son uns putos engreídos que cren te-lo mundo ós seus pes; Terrorvision souberon gañarse á súa audiencia con boa música e unha morea de simpatía. Notable.
---Iñaki Díaz de Etura
Impresionante afluencia de público a un concerto que debeu programarse no escenario máis grande. O concerto, os seus baixos potentes... coma sempre. Vímolos de lonxe porque non queríamos morrer aplastados e a esta xente hai que velos con máis comodidade. Correctos.
---Casdeiro
Quizás a gran sorpresa do festival. Sorpresa mutua, ademáis, porque creo que ata eles mesmos estaban alucinando coa troula que estaban a armar entre un público que apenas os coñecía e que necesitou pouco máis de vinte segundos para conectar e empezar a se mover. De todas formas, puxéronnolo fácil; a súa combinación funky-thrash (así o definiron eles mesmos) non deixa indiferente. Enerxía e bo humor sen concesións e, ademáis, mensaxe
(I am a nigger, you are a nigger, non-sei-quén-máis é tamén un nigger...).
Foto
---Iñaki Díaz de Etura
¡Qué ben o pasamos con estes tíos, tan simpáticos como cañeiros! No apartado musical podemos describir o seu funky-trash como unha fusión de Living Color con Faith No More. E a mistura funcionou. E as súas pintas, futboleiras uns, vestidos de muller desgarrados outros... E a súa actitude, que conectou co público de contado. Tiráronnos unhas laranxas (tal vez para compensa-lo que os seus compatriotas fan cos camións españois de froita...), animáronnos a corear as súas consignas comprometidas (todos somos negros), metéronse co amigo Chirac e os seus petardos atómicos... Ata que os tivieron que botar fóra, porque se nos deixan os temos alí outros 45 minutos máis. ¡Supermajos!
---Casdeiro
Punk rock melódico, cañeiro e enrollado. Estiveron de xira por España fai uns meses e vese que o pasaron ben, porque se lles notaba moi a gusto no escenario, e iso é case sempre sinónimo dun bo concerto. A pesar de que a manida etiqueta en cuestión sone case peiorativa para os puristas do alternativo, en privado moitos recoñecen que lles sigue gustando Green Day. Bracket están na mesma onda, aínda que sonan básicamente a eles mesmos. Dame exactamente igual se son punk ou non, nin tan sequera mo plantexo. Simplemente disfruto coa súa música.
---Iñaki Díaz de Etura
Non sabemos qué pasou pero anunciaron que se suspendía por enfermidade...
O power pop tan en boga últimamente por estas terras tén tamén a súa historia, e Posies forman parte dela. Unha banda trascendente, imprescindible para os amantes do xénero e para todo aquel que aprecie o talento. Guitarras potentes, melodías intensas, moitas emocións que transmitir. Máis apropiados quizás para tocaren diante unha audiencia que os coñeza e os siga, o cal non é sempre o caso en festivais; non son unha banda que enganche pola superficie, senón máis ben polo fondo. Gran show o seu en calquera caso.
---Iñaki Díaz de Etura
Moi ben. O mellor o "Please Return It" (versión estupenda do tema de White Flag). Tamén versionearon a Hüsker Dü.
---Casdeiro
Deume a impresión de que a maioría da xente foi velos só por ir situándose para o concerto que viña despois naquel escenario: Smashing Pumpkins. Estaban esperando e non se implicaban moito co grupo, que por outra parte, tampouco poñía nada da súa parte: mosqueo porque os filmaban (e logo, ¿qué pasa? ¿non avisan ós grupos destas cousas ou éche pose de niñatos bordes?), totalmente autistas (á súa puta bola)...
Ó final a súa música consigueu movilizar un pouco á xente, pero tíñamos a mente noutro sitio...
---Casdeiro
O auténtico trallazo que todos agardábamos. Si, xa sei que foi curto, que non fixeron bises... todo iso era predecible a conta do que viñan facendo en concertos precedentes. E aí acaban tódolos peros que se me ocorren. O resto foi disfrutar dunha das bandas máis potentes do momento; potentes en tódolos sentidos. Descargando a súa rabia, que é tamén a nosa rabia. Contra a máquina. Compromise, conformity, assimilation, submission, ignorance, hypocrisy, brutality... escolle un, todos son fodidos soños americanos. And I was born to rage against them. Persoalmente, o momento no que abriron con "Know your enemy" foi un que non esquecerei mentres estea neste mundo. E iso foi soamente o principio. Despois viñeron tódolos seus temas emblemáticos: "Bullet in the head", a bullet in your fucking head; "Bombtrack"; "Killing in the name"... e temas destinados a selo, os fabulosos "Bulls on parade", "People of the sun", "Vietnow", "Revolver"; tan incendiarios coma os precedentes, anque lóxicamente a audiencia estaba esperando preferentemente aqueles. Lóxico, foron varios anos de espera para poder por fin gritar con Zack que non farei o que me digan; que se nos acabou a paciencia e que imos recupera-lo poder; que se van enterar, que se van queimar.
É unha gozada ver a Morello reproducir toda a súa gama en directo. Realmente sonan tódolos seus alucinantes efectos. Un paréntese na descarga para que Zack colla aire (nós tamén) e volta á carga. Máis consignas, máis ruido e máis, moita máis rabia. Máis razóns para seguir loitando contra eles, contra o seu mundo, contra o seu xugo, contra a súa máquina. Non nos queren oír, pero non poderán facernos calar.
Non importa demasiado que a súa fórmula non estea moi aberta á evolución; namentres haxa rabia, Rage against the machine terán razón de ser, e nós seguiremos alimentándonos da súa enerxía.
---Iñaki Díaz de Etura
Despois dun lixeiro retraso comenzou a súa actuación baixo unha preciosa lúa (e mesmo houbo quen veu un cometa de cola difusa).
Encontrámonos con "Bullet In Ya Head" demasiado pronto tal vez (temín que queimasen os seus mellores temas ó principio), pero souberon mate-lo tipo durante todo o concerto e non decaeu. Zack estaba moi parado ó principio pero foi quentando motores ata entrar nesa famosa epilepsia hard-core súa.
Así trascorreu o concerto, coa emoción a un nivel alto dende o comenzo. Inevitablemente a consigna de "Vivan los zapatistas" resonou aquela noite.
Quizáis defraudou un pouco o nivel das guitarras, das que os efectos non estaban á altura do disco, pese a que levantan orgullosos a bandeira da naturalidade nas súas grabacións. Non sei: algo fallaba.
Pero unha cousa por outra: se os efectos de guitarra floxeaban, disfrutamos un extra inesperado: as sereas das ambulancias que percorrían o Parque cada 5 minutos dábanlle un toque perfecto ás canciones.
O peor a avalancha da xente á saída, o cal non era de extrañar posto que era un verdadeiro pescozo de botella debido á equivocada disposición dos dous escenarios grandes.
---Casdeiro
Espléndidos. Cunha proposta de certa entidade e moi variada; unha posta en escena colorista e divertida, e un público entregado desde o primeiro tema.
Un sabe cándo é o seu momento e cándo non, así que esta vez as primeiras filas quedaron para outros, máis devotos da banda; pero aínda desde unha certa distancia puidose comprobar que o que supostamente había se-lo primeiro gran concerto do festival respondeu con creces ás expectativas.
Rancid non teñen un directo técnicamente exquisito, pero nin falta que lles fai, para iso son punks. O seu sonido, en troques, reverte enerxía e non carece desa creatividade que quizás se bote en falta noutras bandas da súa mesma onda. Son grandes e, máis importante, amosan aptitude para crecer. Que así sexa.
---Iñaki Díaz de Etura
Home Page de Manuel Casal Lodeiro
